Jedno spotkanie, wiele potrzeb – jak zbudować spójną realizację zespołową

Realizacja w Barcelonie była odpowiedzią na złożone potrzeby rozwojowo-integracyjne zespołu liczącego 35 osób, złożonego z pracowników pochodzących z różnych lokalizacji. Uczestnicy na co dzień nie pracowali ze sobą w jednym zespole, a ich współpraca miała charakter okazjonalny, co zwiększało znaczenie integracji i budowania relacji w bezpośrednim kontakcie. Jednocześnie organizacja stanęła przed potrzebą przekazania kluczowych informacji dotyczących nowej strategii oraz osadzenia jej w szerszym kontekście wspólnych celów i kierunku rozwoju. Wachlarz oczekiwań był szeroki i obejmował zarówno potrzebę rozwoju, integracji, jak i uporządkowania wspólnych kierunków działania. Już na etapie przygotowań pojawiła się potrzeba zebrania i zrozumienia różnorodnych perspektyw uczestników, które stało się punktem wyjścia do zaprojektowania spójnego i wartościowego programu.

Największym wyzwaniem było pogodzenie wielu różnych potrzeb w ramach jednego wydarzenia oraz stworzenie formatu, który będzie angażujący dla uczestników o zróżnicowanych doświadczeniach i oczekiwaniach. Kluczowe stało się znalezienie równowagi pomiędzy częścią rozwojową a integracyjną, a także pomiędzy przekazem strategicznym a przestrzenią na swobodną wymianę doświadczeń. Istotne było również to, aby osoby, które na co dzień nie współpracują ze sobą bezpośrednio, mogły w krótkim czasie poczuć się częścią wspólnej całości i zbudować podstawy do dalszej współpracy.

Proces przygotowania rozpoczął się od kilku spotkań poświęconych poznaniu specyfiki grupy, jej kompetencji oraz kontekstu, w jakim funkcjonują poszczególne zespoły. Równolegle odbyło się spotkanie z liderami, które pozwoliło lepiej zrozumieć cele biznesowe oraz oczekiwania związane z komunikacją nowej strategii. Na tej podstawie zaprojektowano program, który w przemyślany sposób łączył elementy szkoleniowe i integracyjne. Kluczową rolę odegrały gry biznesowe, które stworzyły naturalną przestrzeń do współpracy, wymiany perspektyw i budowania relacji pomiędzy uczestnikami z różnych lokalizacji. Taka forma pracy pozwoliła w angażujący sposób połączyć przekaz strategiczny z doświadczeniem zespołowym, a jednocześnie zapewniła balans pomiędzy strukturą a swobodą. Dzięki temu uczestnicy nie tylko lepiej zrozumieli kierunek zmian, lecz także poczuli się częścią wspólnej historii i fundamentu do dalszej współpracy.